Σάββατο πρωί, λίγο μετά τις οκτώ, πήρα το CG και βγήκα από την πόλη προς τα νότια. Η παραλιακή για την Επανομή ήταν σχεδόν άδεια, μόνο κάτι ποδηλάτες και η θάλασσα δεξιά μου.
Το μικρό δεν βιάζεται. Εβδομήντα χιλιόμετρα την ώρα και αέρας που μυρίζει αλάτι. Σταμάτησα για καφέ σε ένα κυλικείο κοντά στο ναυάγιο και ο άνθρωπος εκεί με ρώτησε αν το 125 είναι του πατέρα μου. Του είπα ότι είναι δικό μου από το 2005. Γέλασε.
Στον γυρισμό είχε ανέβει η ζέστη για τα καλά, αλλά πάνω στη μηχανή έχεις πάντα λίγο αέρα. Καλό καλοκαίρι να έχουμε.
Χαχα, καλό αυτό με το κυλικείο. Είκοσι χρόνια με την ίδια μηχανή, αυτό θα πει δέσιμο! Καλές βόλτες να έχεις 😊