Door het Gooi naar de Loosdrechtse Plassen

Eerste weekend van oktober en voor het eerst in weken een voorspelling zonder regen tot de middag. Ik rijd bijna altijd naar het noorden of langs de Amstel, dus deze keer bewust naar het oosten, het Gooi in. Om half negen de Monster van het slot, de straat nog nat van de nacht, de lucht al open.

Via Diemen over de oude weg naar Muiden. Bij het Muiderslot even stilgestaan op de brug over de Vecht, de gracht om het kasteel nog in de mist en verder niemand, alleen een man die zijn bootje aan het leeghozen was. Daarna over de dijk naar Naarden. Ik was eerlijk gezegd nog nooit binnen de vesting geweest, alleen erlangs op de A1. Je rijdt over een brug door de wallen naar binnen en dan sta je ineens in een stadje waar alles klopt: kinderkopjes, lage huizen, de grote kerk in het midden. De Monster vond de kinderkopjes minder leuk dan ik, dus stapvoets in de tweede.

Na Naarden de bossen in richting Hilversum. Hier begint het al te kleuren: de beuken nog groen met hier en daar een bruine rand, de berken half geel, en op de heide nog een paar paarse plekken. Het rook naar natte bladeren en paddenstoelen. Op sommige stukken door het bos lag een laag blad die ik niet vertrouwde, dus daar gewoon rustig aan. Er is geen haast op zo'n ochtend.

Langs Loosdrecht naar de plassen. Daar wordt het landschap meteen weer Hollands: water aan twee kanten, smalle dijkjes, zeilboten die al op de kant staan voor de winter. Bij een café aan het water koffie met appeltaart gehaald, de enige motor tussen een stuk of twintig racefietsen. Een van de fietsers vroeg of het niet koud was. Twaalf graden, zei ik, dat is nog lang geen kou. Hij keek alsof ik loog.

Terug via Breukeleveen en Vreeland langs de Vecht. Dat stuk is misschien wel het mooiste van de hele rit: de rivier loopt in bochten, aan de overkant de buitenplaatsen met hun tuinen, en de weg is zo smal dat je vanzelf niet harder gaat dan veertig. Bij Nigtevecht over het bruggetje en via Driemond de stad weer in.

Honderdtwintig kilometer, iets meer dan drie uur met de stops erbij. Thuis de ketting nog even nagekeken, die zat na al dat natte wegdek weer vol troep. Ik denk dat dit een van de laatste lange ritten wordt voordat het echt herfst is. Het Gooi gaat er in het voorjaar zeker weer in.