Gisterochtend voor zevenen wakker zonder wekker, dat gebeurt de laatste weken vaker. Buiten was het stil en koud genoeg voor de dikke handschoenen, dus heb ik de Monster van slot gehaald en ben ik zonder plan de stad uit gereden. Via het Noordhollandsch Kanaal naar boven, op de pont vooraan gaan staan zodat ik als eerste weg kon.
Bij Purmerend ben ik van de doorgaande weg af gegaan en de Beemster in gereden. Dat is het soort landschap waar niemand foto's van maakt: kaarsrechte wegen, sloten aan weerskanten, rijen bomen die precies even oud zijn en een horizon die je de hele rit blijft zien. Op de kop van zo'n weg lag de mist nog laag over het land, een halve meter hoog, met de koeien er tot hun schouders in. Ik heb de motor uitgezet en een minuut of vijf niks gedaan, wat me op de terugweg naar de stad nooit lukt.
In Middenbeemster koffie gehaald bij een zaak die net open was en buiten gaan zitten met de motor voor me op de stoep. Er kwam een man aan met een oude BMW met zijspan, van die combinatie waar je meteen naar blijft kijken, en we hebben tien minuten over niks staan praten. Hij rijdt er al twintig jaar dezelfde ronde mee, zei hij, en hij kon precies vertellen op welke wegen je in september wel mist hebt en op welke niet. Dat soort kennis staat in geen enkele app.
Terug ben ik over de Westbeemster en langs Jisp gereden, smalle weggetjes met klinkers waar je vanzelf gas terugneemt en waar de Monster het eigenlijk niet voor gemaakt is. Halverwege stond de zon hoog genoeg dat de handschoenen uit konden en vanaf dat punt had ik geen haast meer. Voordat het echt druk werd was ik alweer thuis, motor koud laten worden op de stoep en de rest van de dag het gevoel gehad dat ik iets voor had op iedereen.
Het seizoen loopt af, dat merk je nu aan alles. De ochtenden zijn koud, het licht is anders en er staan geen fietsers meer op de dijk. Nog een stuk of tien van dit soort ochtenden en dan is het wachten tot maart.