Zondagochtend, half acht, Magere Brug. De stad is nog stil, op een paar bakfietsen na die richting de markt gaan en een verdwaalde toerist die foto's maakt van letterlijk alles. Ik sta daar met m'n R80 tegen de reling, koffie in m'n hand van dat tentje op de Kerkstraat dat al open is voordat de zon op komt. Langzaam druppelen ze binnen - een CB750 uit De Pijp, een Thruxton uit Noord, een Guzzi die ik nog nooit heb gezien met een eigenaar die eruitziet alsof hij net uit bed komt. Klopt waarschijnlijk ook.
Dit is geen club. Er is geen groepsapp, geen voorzitter, geen contributie. Het is gewoon een plek waar je op zondagochtend naartoe rijdt als je een luchtgekoelde motor hebt en niks beters te doen hebt. Soms staan er vier bikes, soms vijftien. Niemand belt van tevoren. Je komt of je komt niet. We praten over motoren, over onderdelen die niet meer te krijgen zijn, over die ene garage in het Westelijk Havengebied die nog weet hoe je een Bing-carburateur afstelt. Gezellig, maar op z'n Amsterdams - nuchter, niet te enthousiast, beetje cynisch.
Rond een uur of tien rijdt iedereen z'n eigen kant op. Geen groepsrit, geen route, geen plan. Dat is het mooie ervan. De R80 pruttelt door de Jordaan, langs de grachten die er op zondagochtend uitzien alsof ze voor een schilderij poseren, en ik denk elke keer hetzelfde: dit is de beste manier om deze stad te beleven. Niet vanaf een rondvaartboot. Niet op een huurfiets. Op een oude boxer met je jas open omdat het toch te warm is voor juni.